Kot Norweski Leśny to silna naturalna rasa, dobrze przystosowana do życia w klimacie z długimi i mroźnymi zimami. Kiedy jednak pojawiają się pytania o jego przodków to zaczynają się mniej lub bardziej fantastyczne opowieści. Mogły to być koty długowłose przywiezione przez Krzyżowców lub koty krótkowłose przywiezione przez Wikingów z wypraw na Wyspy Brytyjskie. Biologiczne wyjaśnienie opiera się na teorii, że w prehistorycznych czasach krótkowłosy kot z Europy Południowej rozprzestrzenił się miedzy innymi do Norwegii. Tutaj droga selekcji naturalnej i wpływu surowego klimatu pojawiła się kocia indywidualność o podwójnym futrze przystosowana do trudnych warunków życia.

     W samej Norwegii zainteresowanie tym kotem sięga lat trzydziestych. Jednak dopiero w latach siedemdziesiątych otrzymał wzorzec międzynarodowy i został uznany przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Felinologiczne (FIFe).Norsk Skaukatt jak nazywają go w rodzinnym kraju jest obecnie jedną z nielicznych naturalnych ras. Duży, silny, muskularny kot o dzikim wyglądzie. Pełną dojrzałość osiąga między 2 a 3 rokiem życia. Kocury i kotki powinny mieć mocne klatki piersiowe. Nogi mocne i długie, a przednie krótsze niż tylne. Duże poduszki łap z kępkami włosów wyrastającymi między palcami. Proporcjonalną głowę z długim i prostym profilem. Oczy duże migdałowo-owalne. Uszy duże zakończone pędzelkami. Ogon długi puszysty, dumnie noszony do góry i wyglądający jak pióropusz. Na tylnych kończynach „ portki „i charakterystyczna kryzę na szyi, najwyrazistsza podczas zimy. Futro podwójne – zewnętrzna okrywa natłuszczona, po której spływa woda i wewnętrzna wełnista, która chroni przed wiatrem i zimnem. Na wiosnę, kiedy przez kilka dni utrzymuje się temperatura 15 – 20 C następuje gwałtowne gubienie wewnętrznej warstwy. Z półdługowłosego kot zmienia się w lekkie, szczupłe  zwierzę z puszystym ogonem i pędzelkami w uszach.

     Kot Norweski Leśny sam potrafi zadbać o swoje futerko. Dzienna toaleta zajmuje mu dużo czasu, jednak czesanie choć raz na tydzień jest wskazane i może być odbierane jako pieszczoty. Na wiosnę czesanie jest konieczne, aby kot nie wylizywał sam całego wewnętrznego futra. Karmienie „Norwega” nie sprawia żadnego kłopotu. Jest to normalna kocia dieta. A jakie są „Norwegi”? Jak każdy kot lubią drapanie pod broda, głaskanie. Mają przyjemny głos, delikatny i dzwoniący, choć ignorowane potrafi być głośny. Zawsze chętne do zabawy, przyjacielskie, ale czujne, zachowują dystans do obcych. Kot Norweski Leśny jest kotem do dziś żyjącym na wolności. W naturalnych warunkach jest zdany na siebie, ma silnie rozwinięty instynkt łowiecki. Jeżeli mamy możliwość wypuszczania go na zewnątrz bez obaw to możemy ujrzeć tego wspaniałego łowcę w akcji. Skradanie się, polowanie na przelatujące owady czy ptaki, wspinanie się na drzewo i schodzenie głowa w dół, które zawsze zapiera dech w piersiach. Jest to bardzo inteligentne zwierze, które szybko  się uczy i przystosowuje się do zmiany warunków .To prawdziwy członek rodziny i doskonały kompan dla czynnych domowników.

Standard FIFe kota norweskiego leśnego:

Skala punktowa:

Ważne:

·         Futro jest rozpatrywane tylko pod względem jakości i tekstury

·         Bardzo powolny rozwój rasy powinien być brany po uwagę

·         Dorosły kocur może mieć szersza głowę niż kotka

·         Długość i grubość podsierstka futra jest uzależniona od pory roku

·         Kocięta do 6 miesiąca życia mogą nie posiadać włosa okrywowego.

 Autor: Grażyna Laskowska-Malaga

Tłumaczenie nieautoryzowane przez FIFe